 |
| Fot: Ufuk Tozelik |
Sınırsızlıkta sıkışmış kozanın içinden çıkma
savaşında bir adım daha atmanın neşesindeyim. Olağanüstülüğün kaçıklık
çizgisinde tutunan ben artık bunun ne kaçıklık ne de normallik tanımıyla
değerlendirmiyorum. Zira bu hayatın tek bir normali yok! J Belki de
bundan öte normal görünmeye çabalayanı var enteresan bakış açımla...
Herkes normalliğini yaşayadursun kendince, ben
normal olmayanın kahkahasındayım. “Aman ne güzelmiş” böylesi. Sorgulamadan, yargılamadan, kendine
iyi gelenle beraber, zihnini yormadan, düşünceler, bakış açıları arasında
kaybolmadan akanla beraber direnmeden gitmek.
Sadece akışa izin vermek...
Her şeyin olacağına ulaşacağı sonuçlara
odaklanmadan neşeyle yaratabilmek. İzin verip salınarak yürüyebilmek. Bir
yaprak gibi diye örneklendirmiştim geçen gün yazımda. Aynen bir yaprak gibi
kalabilmek.
Hafta sonu eğitimdeydim yine. Kendimi
sınırlandırıp hapsettiğim bir konunun eğitimi. Olağanüstülüğü kabul etmenin
eğitimi. Bu dünyada yalnızca görünen değil de görünmeyenin de gerçekliği.
Aslında her zaman bir arada olduğumuz inkarda yaşadığımız korkuları bıraktım bu
eğitimde. Berna Şirin ve katılan diğer arkadaşlarımla bambaşka bir boyutun
kapısını araladık.
O boyutta var olanla nasıl anlaşılır
deneyimledik. Kendimce muhteşem yetenekler açığa çıktı. Normal olanın
sınırlandığı bu yetenekler aslen ayakta tutan bizi; kiminde bir sanat eseri,
kiminde el emeği, kimin de ise bir yemeğin lezzetinde açığa çıkan... Herkeste
olan, kiminin ise hala normal sınırları içerisinde arayıp da bulamadığı.
Sınırlar, bakış açıları, yargılar kalktıkça
alttan çıkan sen bambaşka...
Bu hafta beni bu eğitim konusunda
cesaretlendiren, gitmem için destekleyen herkese binlerce kere teşekkürler. Berna
bu katkı için teşekkürler. Hayatımda yeni bir sayfa daha açıldı.
Katkıların artarak çoğalması için başka neler
mümkün?
Fot: Ufuk Tozelik