Bugün hayallerden bahsetmek istedim. İçimden
geldi. “Şimdiki aklım olsaydı hayallerim beni nereye götürürdü?” diye düşündüm
sabah.
Şehrimde etkili olan kar yağışının insanı
cezbeden büyüsü de beni bir anda hayallere çekmiş ya da her akşam oğlumla
okuduğumuz Elif Şafak’ın “Sakız Sardunya”sı da beni yeniden hayaller kurmaya
yönlendirmiş olabilir.
 |
Çocukların kitap okuyarak
daha da yaratıcı olabileceklerini anlatan,
hayal güçleri üzerinden kurgulanmış bir kitap
|
Her akşam bir bölüm okuyarak ilerlediğimiz
kitabımızı dün akşam bitirdik. Arada belirtmeden geçmeyeyim, son dönem okuduğum
en keyifli kitaplardan biri. Sakız Sardunya’nın başından geçenler; çocukların
kitap okuyarak daha da yaratıcı olabilecekleri, hayal güçleri üzerine
kurgulanmış. Her sayfasında okurken aslında kendini de buluyorsun. Sadece
çocuklara yazılmış bir kitap olmadığını düşünüyorum.
Zaten biz büyüklerin çocuklardan daha çok
hayal gücüne ve yaratıcı güce ihtiyacı var. Zira onlar doğal yapıları gereği
zaten buna alışkın, inanılmaz bir güç var içlerinde. Ya büyükler...
 |
| Hayallerim denizle örtüşüyor benim… Deniz bana hep hayaller kurduruyor… (Gemlik-özgür martı) |
Neşelenmeyi, mutlu olmayı, hayal kurmayı
unutmuş büyükler. Her çocuk hikaye yazar, ya her büyük yazar mı? Yoksa sadece
kendi yaşamının gündelik telaşları, özlemleri, karmaşası, yorgunluğu mu
kucaklar onları. Pek azının böyle bir seçim yapma şansı olduğu düşünülür oysa
hayallerin bulunulan durumla çok da ilgisi yoktur. Hayaller sana, bana, aslen
kendine ait.
Ne zamandır hayaller salınıvermiyor dünyaya.
Hayaller sadece öz’e aitken; bir şekilde uzaklaştık onlardan galiba. Çocuklarda
hayal dünyasının öğrenilen bakış açılarıyla birlikte köreldiğine inanırım ben.
Her birimizin yaşadığı döngü bu aslında. Çocukken her şey erişilebilirdi,
sınırları yoktu. Sonra büyüdükçe sınırlar çıkmaya başladı. Hayaller kısıldı kaldı
bedenlerde. Bir süre sonra da unutulup gitti. Öyle coşkulu, neşeli, mutlu
hayaller yerini sadece sahiplik dürtüsüne bağlı; koşul beklentilerine bıraktı
sanki.
Aldığım bir eğitimde karşılaşmıştım. Mutlu
olmayı koşullara bağlamak. Sahipliklere dayandırmak. Oysa hayallerin sahiplikle
bir ilişkisi yok. Ya da mutluluk koşulla sınırlandırılabilecek bir akış değil.
Kendiliğinden de vazgeçtik. Büyükler dünyasının alışılmış, öğrenilmiş kalıpları
hakim oldu. Sonra bunu değiştirmek adına küçük adımlar atılmaya başladı.
Günümüzde bunun daha da arttığını düşünüyorum.
Geçmişte farkındalık düzeyleri bu kadar yüksek
değildi. Oysa şimdilerde oluşan daha farklı çoğu insan hala belli kısır
döngülerin içerisindeyken mutlu olmayı, bağımlılıklarla özdeşleştirmeyenler
farklı çıkış yolları aramaya başladı. Çünkü mutlu olmak seçim. Çevresel
bileşenleri devreden çıktığında mutluluk kendi adına vereceğin bir karar.
Enteresan bakış açımla bir hayalperest olarak mutluluk aynı zamanda pek çok
şeyin döngüsünü de değiştirebilecek bir anahtar.
Hiçbir şeye, bağımlı olmadan sadece kendin
istediğin için mutlu ol. Sadece hayallerin izin veriyorsa buna şimdilik, izin
ver seninle birlikte orada büyüsün tıpkı çocukluktaki gibi…
Fot: Hande Demiroğlu